آنچه امروز طالبان بر دختران و زنان افغانستان روا می‌دارند، نه «حکومت‌داری» است و نه «دفاع از ارزش‌ها»؛ این یک نظام آشکارِ سرکوب، تبعیض و حذف انسان از جامعه است

دختری که از رفتن به مکتب محروم می‌شود، زنی که از کار و تحصیل منع می‌شود، مادری که حق انتخاب و آزادی رفت‌وآمدش سلب می‌گردد و زنی که تنها به‌خاطر زن بودنش از حقوق ابتدایی انسانی محروم می‌شود، قربانی یک سیاست سیستماتیکِ ظلم است.

طالبان نمی‌توانند با بستن دروازه‌های مکاتب، خاموش کردن صدای زنان و تحمیل محدودیت‌های روزافزون، واقعیت را پنهان کنند. هیچ توجیهی نمی‌تواند محروم‌کردن نیمی از جامعه از آموزش، کار و زندگی اجتماعی را مشروع جلوه دهد. جامعه‌ای که دخترانش را از آینده محروم کند، در حقیقت آینده خودش را نابود می‌کند.

سکوت در برابر این ظلم، عادی‌سازی ظلم است. افغانستان متعلق به همه شهروندانش است؛ نه ملک شخصی طالبان و نه آزمایشگاهی برای تحمیل افراط‌گرایی بر میلیون‌ها انسان.

تاریخ قضاوت خواهد کرد؛ هم کسانی را که ظلم کردند و هم کسانی را که ظلم را دیدند و سکوت کردند. صدای دختران و زنان افغانستان شاید امروز دروازه‌های بسته مکاتب را باز نکند، اما خاموش‌شدنی نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند برای همیشه یک ملت را از حق آموزش، آزادی و کرامت انسانی محروم کند.